شعر از اسماعیل عبداللهی
شمــــــــه ای از قیــــرقدیم
دنیا چو زندان گشته بهر این زمانه طـــــوری که افتادم به فکر قیر کهنه
قیر قدیمی مردمانش خـوب بودند مــردان وزنهایش بسی محجوب بو دند
آنجا جوانانش کجا بیکار بـــودند بهر کلنـــگی خیمه درکوه خواربودنـد
درخونه های ما کجا لاف وتشک بود چند شب ز هفته شام مردم او مشک بود
مردم همه درناز ونعمت غرق بودنـد فــارغ زآب لوله وازبرق بــــودنــد
یخچال مردم بود قبلا مشک ودولک تنهــا سرانداز عروس بود غرق پولک
حمام مــــردم بودتنهایک دیگ او کی دختران می پوشیــدن شلوارومانتو
سرگرمی ما جمله بازی با لپــربـود جـای کـــولر در خونه های ماکـپربود
ماه محرم بی بانو غرق عزا بــــود کمــتر کسی روزدهم فکر غــذا بود
مداح سالارشهیدان سید علا. بــود جای گــــلپ هر خونه یک لمپه گلا بود
قبلا به جای حوله هاهم لنـگ بود ه پو در لبــــاس شویی فقط اشلنگ بوده
درهرخونه چند گاو همراه با خری بود جـــــــای بالشت پنبه بالشت پری بود
هرکس که چیزی داشت با همسایه می خورد حتی اگر کــــم بود برای همسایه می برد
مردم همه اهل نماز وروزه بودنــــد فــــارغ زمکر وحیله چون فیروز ه بودند
وقت درو کلا به فکر خوشه بودنـــد وقت سفــــــر رفتن به فکر توشه بودند
فیس وافاده چشم وهم چشمی کجا بود کاپشان چرمی ژاکــــــت پشمی کجا بود
کافه قدیم دردست چنگیز ونظـر بود اسم هویج هم ای عزیزانم گــــــــزر بود
این مردم قیر روزگاری ساده بودنــد بهـــــر کمک کردن بهم آمــــاده بودند
کل محرضا دربی بانو وقت مناجــات درخواست می کرد از خدایش جمله حاجات
درخانه ها یک حوض بودو حلقه ای چاه ما ملــــه می کردیم تو حوضا گاه وبی گاه
بود هندوانه میوه هر سال مـــــردم کــــرکو . خیارزه . با .بالنگ دورت بگردم
شبهای تابستان همه درپشت بونهــا همســـایه ها جمع می شدند در آنزمونها
درقیرعروسیهای مردم ســـاده بوده کـــــل جوانانش قـــــدیم افتاده بوده
چنگال نون ولحمه قند هم لذتی داشت مهمـــان به هرکس میرسید ه عزتی داشت
مابچه ها دنبـــال گاو و کهره بودیم ازگـــوشت همراه پلو بی بهره بـــــودیم
بعداز درو دیمون برایم گمنه می کرد کار لباسشو یی قدیما کمنــــــه میکرد
پایان نون پختن همیشه چیـکلی بود یک روضـــه خون خوب قیر آسیدعلی بود
وقتی که داشتیم کله پاچه شو تلیت بود پیـــــراهن مردم همه ازجنس چیت بود
ای کاش برمی گشت دوباره نو جــوانی تا می چشیــدیم مزه آن زنــدگـــــانی
باران که آمد کوچه هامان جمله گل شد بازلزله اینها که گفـــــتم جمله ول شد
اسماعیل عبـــــــــــدالهی پاییـــــــــــز 84
